پرسيد: به خاطر کي زنده هستي؟ با اينکه دوست داشتم باتمام وجود

داد بزنم  به خاطر تو ، بهش گفتم: به خاطرهيچکس ...

پرسيد پس به خاطر چي زنده هستي؟

 با اينکه دلم داد مي کشيد  

به خاطر تو ، با يه بغض غمگين بهش گفتم: به خاطرهيچکس  ...

ازش پرسيدم تو به خاطر چي زنده هستي؟

در حالي که اشک تو چشماش جمع شده بود گفت:

به خاطرکسي که به خاطرهيچ زندست...

یادت هست می گفتی :اگر ترکم کنی روزی تمام عمر خاموشم !

به یادت هست می گفتی : نرو هرگز که من بی تو فراموشم !

به یادت هست می گفتی : که هر لحظه شب ها صدایت هست در گوشم!

کنون آن روزها رفته  ... ... ... ... تو هم رفتی

اینک من شدم تنها  ... ... ... ... اسیر دردها

غم ها تمام روزها  ... ... شب ها ... ... ماه ها ... ...

شکسته در گلو بغضم به یادت اشک میریزم به یادت ای وجود و هستی من

به یادت می میرم

به یادت ای امید من اکنون

                                                  بنام دل که دلتنگ توست   

                                         بنام لحظه ای که دل دلتنگت می شود

                                       بنام لحظات دلتنگی که پر از یاد توست

                                   بنام یاد خوشت که پر از شوق دیدار توست

                                              گوشه ای تنها نشسته ام

                                                   تو را نمی بینم ولی

                                                تو را در قلبم می شنوم

                                       زیرا  هنوز دلم رهن عشق توست

یکی را دوست می دارم

                   ولی افسوس او هرگز نمی داند

                        نگاهش می کنم

                                شاید  شاید بخواند از نگاه من

                                         که او را دوست می دارم

                              ولی افسوس او هرگز

                    نگاهم را نمی خواند

   به برگ گل نوشتم     

            من که او را دوست می دارم

                               ولی افسوس او گل را

                                           به زلف کودکی آویخت

                          تا او را بخنداند ...

هوای ابری و نبودنت و این دل من

وقتی دل آسمون میگیره ، هنگامی که ابرها کبود رنگ می شوند ،

دل ابرها پر از باریدن میشه ...

ابرها شروع می کنن به بارش و ریختن قطره های پاک بر زمین

اون لحظه است که منم می گریم و آرزو می کنم در این هوای پر از احساس کنارم باشی صدات و بشنوم ، چشمانم نگاهت رو  ببینه ، دستانم دست های مهربانت رو بگیره ...

باشی تا با هم نظاره گر ریزش بارون از عرش خدا به فرش خدا باشیم

پیشم باشی تا از غرش آسمون نترسم  ، باشی تا

شيعيان ديگر هواي نينوا دارد حسين

                              روي دل با كاروان كربلا دارد حسين

از حريم كعبه جدش اشكي شست دست

                                     مروه پشت سر نهاد اما صفا دارد حسين

مي برد در كربلا هفتاد دو ذبح عظيم

                                         بيش از اين ها حرمت كوي منا دارد حسين

پيش رو راه ديار نيستي كافي اش نيست

                                     اشك وآه عالمي هم در قفا دارد حسين

بسكه محمل ها رود منزل به منزل با شتاب

                                            كسي نمي داند عروسي يا عزا دارد حسين

رخت وديباج حرم چون گل به تاراجش بردند

                                       تا به جائي كه كفن از بوريا دارد حسين

بردن اهل حرم دستور بود وسر غيب

                                            ورنه اين بي حرمتي ها كه روا دارد حسين

سروران پروانگان شمع رخسارش ولي

                                                چون سحر روشن كه سر از تن جدا دارد حسين

سربه راه دل نهاد راه پيماي عراق

                                            مي نمايد خود كه عهدي با خدا دارد حسين

او وفاي عهد را با سر كند سودا ولي

                                       خون به دل از كوفيان بي وفا دارد حسين

دشمنانش بي امان ودوستانش بي وفا

                                         با كدامين سر كند مشكل دوتا دارد حسين

سيرت آل علي با سرنوشت كربلاست

                                         هر زمان از ما يكي صورت نما دارد حسين

آب خود با دشمنان تشنه  قسمت مي كند

                                    عزت وآزادگي بين تا كجا دارد حسين

دشمنش هم آب مي بندد به روي اهل البيت

                                         داوري بين با چه قوم بي حيا دارد حسين

بعد از اين اش صحنه ها وپرده ها اشكست وخون

                                           دل تماشا كن چه رنگين پرده ها دارد حسين

ساز عشق است وبه دل هر زخم پيكان زخمه اي

                                       گوش كن عالم پر از شور ونوا دارد حسين

دست آخر كز همه بيگانه شد ديدم هنوز

                              با لب خنجر نگاه آشنا داردحسين

شمر گويد گوش كردم تا چه خواهد از خدا

                                            جاي نفرين هم به  لب ديدم دعا دارد حسين

بچه که بودم مدام دستم را از دستان نگرانی که مراقبم بود رها میکردم

و آرزو میکردم که یکبار هم که شده تنها از خیابان زندگی رد شوم

حالا که دیگر نمیشود بچه بود و فقط میشود عاشق بود

از سر بچگی هرچه وسط خیابان زندگی سر به هوا میدوم

 هیچکس حاضر نمیشود دستم را بگیرد و برای لحظه ای حتی مراقبم باشد

عاشق                           عاشق تر

نبود در تار و پودش           دیدی گفت عاشقه عاشق

@@@@@@@   نبودش  @@@@@@@@@

امشب همه جا حرف  از آسمون و مهتابه  ،  تموم خونه دیدار این خونه

فقط  خوابه ، تو که رفتی هوای  خونه تب داره  ،  داره  از درو دیوارش غم

عشق تو می باره ، دارم می میرم از بس غصه خوردم ،  بیا بر گرد تا ازعشقت

نمردم، همون که فکر نمی کردی نمونده پیشت، دیدی رفت ودل ما رو سوزوندش

حیات خونه دل می گه درخت ها همه خاموشن، به جای کفتر و  گنجشک  کلاغای

سیاه پوشن ،  چراغ  خونه  خوابیده  توی  دنیای خاموشی  ،   دیگه  ساعت رو

طاقچه شده کارش فراموشی  ،  شده کارش فراموشی  ،  دیگه  بارون  نمی

باره  اگر چه  ابر سیاه  ،  تو که  نیستی  توی  این خونه ،   دیگه  آشفته

بازاریست  ،  تموم  گل ها  خشکیدن مثل خار بیابون ها ،  دیگه  از

رنگ  و رو رفته ، کوچه و خیابون ها ،،، من گفتم و یارم گفت

گفتیم و سفر کردیم،از دشت شقایق ها،با عشق گذرکردیم

گفتم اگه من مردم ، چقدر به من وفاداری، عشقو

به فراموشی ،چند روزه تو می سپاری

گفتم که تو می دونی،سرخاک

تو می میرم ، ولی

تا لحظه مردن

نمی گیرم

دل از

 تو

هر وقت تو زندگی

کنج هر دیوارش دوستهایم بنشینند

 آرام گل بگو گل بشنو

 هرکسی می خواهد وارد خانهء پر عشق و صفای من گردد

 یک سبد بوی گل سرخ به من هدیه کند

شرط وارد گشتن شست و شوی دلهاست

 شرط آن داشتن یک دل بی رنگ و ریاست

بر درش برگ گلی می کوبم روی آن با قلم سبز بهار می نویسم

 ای یار خانهء ما اینجاست تا که سهراب نپرسد دگر خانهء دوست کجاست؟

• سلام امیدوارم اینجا جای برای همه دلنوشتها باشه

چقدر زمونه بي وفاست نمي دونم خدا كجاست يكي بياد بهم بگه كجاي كارم اشتباست گاهي مي خوام داد بكشم اما صدام در نمياد بگم آخه خدا چرا دنيا به آخر نمي ياد

 گريه کردن تا سحر کار من است. شاهد من چشم بيمار من است . فکر کردم که او يار من است. نه! فقط در فکر آزار من است. نيتش از عشق تنها خواهش است ”دوستت دارم“ دروغي فاحش است. يک شب آمد زير و رويم کرد و رفت. بغض تلخي در گلويم کرد و رفت. پايبند جستجويم کرد و رفت. عاقبت بي آبرويم کرد و رفت. اين دل ديوانه آخر جاي کيست

هر گاه دفتر محبت را ورق زدي ...هر گاه در زير پايت صداي خش خش برگ ها را احساس كردي...هر گاه ميان ستارگان اسمان تك ستاره اي خا موش ديدي ...براي يك بار در گوشه اي از ذهن نه با زبان بلكه از ته قلب بگو: يادش بخير

بـــــاز بــــاران بــــــي ترانه

گــــــريه هايم عـــــاشقانه

مــي خورد بر سقف قلبــم

يــــاد ايام تــــــو داشــــتن

مــي زند سيلي به صـورت

بـاورت شــــــايد نبـــــاشد

مــرده است قلبم ز دستت

فكـــــر آنـــــــكه با تو بودم

بـــــا تـــــو بودم شاد بودم

تـــوي دشـــــت آن نگاهت

گـــــم شــدن در خاطراتت

.............

من صبورم اما بخدا دست خودم نیست اگر می رنجم