خیلی وقتا دلم می خواد همه ی کاشهایم به حقیقت می رسید وآرزوهام از این کاشها رهایی پیدا می کرد ..
" نا گهان چه زود دیر می شود " احساس می کنم برای خوشبخت بودن برای جبران اشتباهات ، برای زندگی کردن دیر شده است ..
دلم می خواست زمان به جای اینکه به جلو پیش می رفت به عقب رانده می شد به جای اینکه ثانیه ها ۱ - ۲ - ۳ - ... شمارش می شد بر میگشت و ۳ - ۲ - ۱ - ۶۰ - ۵۹ و... چرا که در روبرو چیزی برای ارزانی عمر ندارم هر چه بود پیشترها بود ..
کاش خداوند فرصتی به من و  ثانیه ها میداد تا به عقب برگردیم و من دوباره به تو برسم بی دغدغه به تو بیاندیشم و برای با هم بودن لحظه شماری کنم و ای کاش زمان در آن روزها می چرخید تا برای همیشه برای هم باشیم و بس ..
و یا دوباره زمان به گذشته بر می گشت زیرا در آینده ی آن جدایی هست ..
ثانیه ها به عقب می تاختن تا دوباره به عشقِ نو جوانیم میرسیدم ..
و به پدرم و به کودکیم برسم که همه چیز در کودکیم نهفته است به بازیهای کودکانه ، به روزهای بی گناه و بی ریا بچه گانه.. و بر می گشت به بدو تولد و یا اصلاْ به رحِمِ مادر و حتی به نبودن و..آنوقت شاید هرگز زاده نمیشدم کاش ، کاش..
و ای کاش اینهمه اسیر کاشها نمی شدم