می گرید ... و می گرید ... و باز هم می گرید !

گویی انعکاس بخت خود را در چشمان فرشتگان دیده که این چنین بارانی ست ...

آواز گریه ای که تو سر داده ای به هفت آسمان رسیده است ...

تامل دمی ..

و او باز می گرید ... بیشتر ... بیشتر ... بیشتر ...  .

آوایش عرش را به لرزه در آورده ..

چندی سکوت فضا را در خود می بلعد ...

               آخرین روز تابستان است

                            درست سی ام شهریور ماه

                                         ساعت 10:23 دقیقه بامداد

و ..                              

او اتفاق می افتد .. !     

نامش را پرستو گذاشتند

           و او چون نامش عاشق آسمان ...    

        عاشق پرواز ...

                                                                                عاشق خورشید ...

با روزه سکوتی که گرفته .. عشق مادر می  طلبد ..

آه .. چه آغوش گرمی دارد این فرشته زمینی ... این مادر ...

بیچاره دخترک !

همه را چون مادرش ، فرشته وار می بیند  ؛

به اولین کسی که به او لبخند زد  ... قلبش را نشان داد ...  وای ! چه کردی دختر ... گرگ ها تکه پاره ات می کنند ...

اما او ..

           همه را آسمانی می پندارد ..

          از جنس فرشتگان ...

خندید اما برق چشمان آن آسمان دزدان را ندید ...

آغوش مهرش را باز کرد اما نیرنگ آن خورشیدنمایان به ظاهر تابناک را ندید ..

و آن دغل بازان ...

                    سیاه کردند دل صیقلی اش را ...

                                                شکستند بالهای پروازش را ...

با شکسته شده بالهایش ..... امیدش هم شکست ...

اما ..

             او زنده ماند ..  

                        به امید کورسویی در آن ظلمت ...

                                             به امید اندک گرمایی در آن یخبندان دلها ..

وای ..

باز هم آمدند ..

آمدند تا به تاراج برند هر چه هست و نیست ...

و ...

            نابود کردند همان اندک ته مانده قلب پاکش را ...

و دوباره ...

شکستند آن بالهایی را که دخترک بند بندش را با امید به هم دوخته بود ..

اینک

     اوست و دلی خنجر خورده ...

                                      اوست  ..          

                                              و بالهایی شکسته ..

                                                                           اوست ..         

                                                                                     و حسرت پرواز .. !