بغضم که بترکد

 

                       مي توانم تمامي درختان دنيا را سيراب کنم

 

براي گفتن حرفهاي دلم به تو

 

                       تمامي قاصدک هاي دنيا را مي خواهم

 

فاصله ي بين من و تو غروبي است که نمي دانم کي طلوع مي کند

 

ستاره ها هم با من غريبه شده اند

 

                       ماه هم به خلوتم راهي ندارد

 

موج هاي دريا به من اخم مي کنند

 

                       و جاده که نمي دانم کي به انتها مي رسد

 

خدايا . . .

 

چشم هايم ديگر توان انتظار ندارند